banner
marrakech

Marrakech, de cultuurmetropool van Marokko

4694

De autorit van de luchthaven eindigt op de beroemde marktplaats Djemaa el Fna, waar de eigenlijke reis begint: van hieruit gaat het te voet verder – auto’s zijn in de oude stadskern, de medina, verboden. Een geluk dat Said ons afhaalt. Zonder hem hadden wij in die wirwar van straatjes het hotel, dat in een traditionele Marokkaanse riad (een woning met binnentuin) ondergebracht is, wellicht pas na veel zoeken gevonden. Van buitenaf komt de riad El Cadi weinig bekoorlijk over: een houten deur in een door de jaren getekende muur. Zodra de deur opengaat, voelen we ons echter welkom als bij een goede vriend. Een oase van cultuur in het woelige leven van de oude stad.

Een paradijs binnenshuis

De volgende ochtend begint de dag met een eerste kop thee op het dakterras – waar we van het uitzicht op het Atlasgebergte genieten. Rond de riad wedijveren vier moskeeën of beter gezegd hun muezzins om de gunst van de gelovigen. Hun melodieuze gezang klinkt op het eerste moment wat bevreemdend, maar aangetrokken door die ervaring verlaten we de riad en wagen we ons in het doolhof van het oude centrum.

Tijdloze ambachtskunst

Struinend door de vele straatjes: de beste manier om de geheimen van de medina te ontdekken.

Struinend door de vele straatjes: de beste manier om de geheimen van de medina te ontdekken.

Wie door de vele straatjes struint, stoot altijd weer op nieuwe aftakkingen of kleine, exotische pleintjes. Dat is de beste manier om de geheimen van de medina te ontdekken. Tijd mag daarbij geen rol spelen, want er is veel te ontdekken: handelaars die ons leder, ceramiek en smeedkunst aanbieden of die met hun voedselstalletjes uw zintuigen strelen. En overal zien we ontspannen mannen met een glas vers gezette muntthee in de hand. Hier beseffen we ten volle de betekenis van het Arabische spreekwoord – “U hebt het uur, wij hebben de tijd” om te leven.

Creatieve traditie

Op straat is duidelijk te merken dat de traditie ook de mode overleefd heeft. Lange, ruw geweven gewaden met een puntkap domineren nog altijd het straatbeeld. Soms krijgen we zelfs de indruk dat de tijd in de oude stadskern is blijven stilstaan. Tijd voor een hapje – tijd voor thee. Een aangewezen plek daarvoor is de Terrasse des épices: midden in de stad genieten we daar van de kalmte en de zon. Opmerkelijk zijn de vele kleine winkeltjes op de eerste verdieping van het gebouw. Zogenaamde concept stores die we veeleer in het centrum van Berlijn of Parijs verwachten, dan in het traditionele Marrakech. Jonge ontwerpers bieden er hun eigen creaties aan, samen met leuke dagelijkse gebruiksvoorwerpen en accessoires.

Oosterse betovering

Djemaa el Fna, het kloppende hart van Marrakech. Vanaf hier gaat het te voet verder.

Djemaa el Fna, het kloppende hart van Marrakech. Vanaf hier gaat het te voet verder.

Voor de zon ondergaat, vragen we de weg terug naar Djemaa el Fna, het levendige plein in het centrum van de stad waar we ons voor het avondeten laten verleiden door een restaurant vlak bij het plein: Le Salama, een mengeling van Casablanca en traditie. De rode fez, de bekende oosterse hoofddeksels, die er op de tafels liggen, zetten ons aan het dromen. De traditionele gerechten getuigen op hun beurt van een rijke culinaire cultuur: van de klassieke couscous tot gekookte geitenhersens – alles is mogelijk. Onze keuze valt echter op het nationale gerecht, de tajine, die in een aarden pan gegaard wordt.

Afscheid

Muntthee: de nationale drank van Marokko

Muntthee: de nationale drank van Marokko.

De twee dagen ter plaatse vliegen voorbij. Tijd om afscheid te nemen. We reizen verder in de richting van Casablanca, naar de Mazagan Beach & Golf Resort aan de kust. Daar, ver weg van het authentieke Marokko, zoeken we het brede strand op en verwerken we rustig de uiteenlopende indrukken die we hebben opgedaan. Vers gevangen sardines met knoflook en koriander die in het strandrestaurant klaargemaakt worden, helpen ons om de luie dag door te brengen. Als tegengewicht voor het lekkere eten, is er het grote en verzorgde aanbod aan vrijetijdsactiviteiten. En de zee natuurlijk. Voor we het weten, hangt de zon weer laag boven de horizon – alleen de fotografen ontbreken nog. Anders gelooft niemand dit thuis.